Welkom
Doelstellingen
Praktisch
Stel je kandidaat!
Rwanda-Kivu
Terugblik 2005
Terugblik 2006
Terugblik 2007
Terugblik 2008
Terugblik 2009
Terugblik 2010
Terugblik 2011
Terugblik 2012
Terugblik 2013
Terugblik 2014
Terugblik 2015
Terugblik 2016
Terugblik 2017
Terugblik 2018
Fracarita Belgium
oud-Zuidreizigers

Terugblik 2009

Opnieuw bezochten 8 Vlaamse medewerkers van de Broeders van Liefde projecten van Caraes. Tijdens de vijfde jaarlijkse Zuidreis was de groep te gast bij hun collega’s in Rwanda en Kongo. In Bukavu bezochten ze onder ander Broeder Johan Bultinck. Broeder Johan is ons goed bekend door de Zuidactie Bora Shabunda van vorig jaar. Het werd een bewogen kennismaking!

deelnemers2009

getuigenissen van het bezoek bij Broeder Johan in Bukavu

“Van zodra we Kongo binnenrijden is er geen asfalt meer en is het hotsen en botsen langs alle kanten. De weg is echt miserabel en rode aarde doet het stof opwaaien als we voorbij een berm komen waar de was ligt te drogen. De vrouwen zijn bedrijvig aan het werk en dragen alles op hun hoofd wat maar mogelijk is. Je vraagt je af hoe doen ze het en hoe ver moeten ze lopen met die vracht? Ik bewonder hun fierheid, hun kracht om te overleven en door te gaan met hun leven ook al is dat zo zwaar.”

“Uiteindelijk komen we dan toch aan in het klooster (meer dan een uur voor 5 km) en we worden verwelkomd door het plaatselijke schoolkoor. Het doet me denken aan de muziek van Sister Act, maar dan in het echt natuurlijk en dus véél beklijvender. We krijgen er kippenvel van en sommigen vechten echt tegen hun tranen… ’s Avonds eten we in het klooster; hier zijn er geen vrouwen die het huishouden doen en da’s wel een beetje te merken… Al direct na de soep valt bovendien de electriciteit uit maar geen nood: met onze zaklampen aan en een paar kaarsen op tafel lukt het ook wel…”

“We wandelen doorheen de verschillende zalen van het ziekenhuis Sosame waarvan Broeder Johan de directeur is en ik ontmoet een oma die haar kleinkind de borst geeft. Niet omdat ze nog melk geeft, maar het is de fopspeen voor troost en honger. Het babietje is echter niet te troosten en blijft hartverscheurend wenen. De moeder zelf is zo ziek dat ze dat niet eens merkt. Wat raakt me dit tafereel heel erg en het is zo mooi om te zien hoe de oma zich voor dochter en kleinkind inzet.”

“Een 20-jarige epilepsiepatiënt die geholpen werd in Sosame kwam tot de spijtige constatatie: ‘Ma vie est foutu!’ Moest hij al veel vroeger in de mogelijkheid geweest zijn om zich hier te laten helpen met medicatie, dan had hij naar school kunnen gaan.”

“Hier lopen veel door de oorlog getraumatiseerde slachtoffers, zelfs kleine kindjes.
Ze lopen allemaal vrij rond tussen de nette gebouwen. Het is hier vredig, de patiënten lijken het naar hun zin te hebben en de administratie is goed georganiseerd. Het is duidelijk dat de Broeders hier knap werk verrichten.”

“Ik vraag een verpleger naar de meest voorkomende diagnoses. Vanuit mijn werk met oudere mensen interesseren mij de psychogeriatrische aandoeningen. Ik vraag de dokter naar het voorkomen hiervan bij de Kongolese bevolking. Hij vertelt me dat hij daar weinig ervaring mee heeft, omdat de Kongolezen nu eenmaal niet zo oud worden.”

“Het bezoek aan Sosame laat een diepe indruk op me na. Ze leveren er goed werk. Maar meer nog zindert bij mij de vraag na die een mama aan mij stelde. Ze vroeg me of ik haar ongeveer 2 jaar oude dochtertje mee wou nemen naar Europa om haar kindje daar een betere toekomst te geven. Zelf mama zijnde, weet ik dat dit van een ongelooflijke liefde voor haar kindje moet getuigen, maar het doet me pijn.”

“Broeder Johan was net terug van een zending naar Shabunda in het binnenland. ’t Was een heel hachelijke reis geweest. Die oeroude Antonofs die we op de multimediapresentatie vorig jaar gezien hebben, zijn levensgevaarlijke machines om mee te vliegen. Tijdens hun terugvlucht had een missiezuster geroepen dat de vleugel begon los te scheuren. Halverwege was er al een scheur van 1 cm en toen ze geland waren was de scheur al 4 cm breed. Gelukkig had het draagvlak het gehouden. Ze noemen die vliegtuigjes daar in Kongo niet voor niets ‘cercueils vollants’, ‘vliegende doodskisten’. Ik vond dat een heel straf verhaal. Sinds mijn kennismaking met Broeder Johan en mijn gesprekken met hem heb ik werkelijk een héél groot respect gekregen voor het werk van de Broeders. Zo’n doorzettingsvermogen, zo’n geloof in hun missie! Ik voelde me heel klein naast hem, maar ben toch best fier dat we aan zijn kant mogen staan en hem kunnen steunen in zijn werk.”

“Het klinkt misschien raar maar voor mij is het gesprek met de broeder-missionarissen over hun roeping één van de hoogtepunten van onze reis. Door hun persoonlijke ‘zijn’, zijn ze voor ons een levensecht voorbeeld.”

“Op een avond luisterden we vol spanning naar de vele verhalen van Broeder Johan. Hij vertelde ons over Shabunda. Met onze steun via de Zuidactie waren ze begonnen aan het nieuw psychiatrisch ziekenhuis voor dertig patiënten. We konden onze ogen niet geloven toen Broeder Johan via een powerpoint ons de huidige realisaties voorstelde. Alles werd door de medewerkers zelf gerealiseerd, de bakstenen werden gemaakt, de uitgraafwerken voor de nieuwbouw werden met man en macht verwezenlijkt en de dakconstructie kreeg duidelijk vorm… ongelooflijk. Met zo weinig middelen zoveel werk kunnen verrichten! Al de mensen uit Belgie die dit project steunden, kunnen hier de bewijzen zien. Wat we gaven werd heel nuttig besteed. We moeten het verder opnemen voor dit zinvolle en nuttige werk van deze mensen in het Zuiden.”

“Tijdens deze reis heb ik echt bewondering gekregen voor de congregatie van de Broeders van Liefde en vooral voor Caraes als ontwikkelingsorganisatie. Hun goed beredeneerde en professionele aanpak werpt echt zijn vruchten af. Caraes probeert echt structurele oplossingen te bieden. Wat ook opvalt is dat andere ontwikkelingsorganisaties die in Kongo nog aanwezig zijn, leven in de rijkere buurten, hun huizen zijn vaak met prikkeldraad afgezet en ’s nachts patrouilleert de UNO in hun wijk. De broeders echter leven echt onder de mensen, hun klooster bevindt zich temidden van één van de armste kwartiers van Bukavu. Zowel in Rwanda als in Kongo gaat men bij het opstarten van nieuwe projecten steeds zoveel mogelijk lokale werkkrachten aantrekken en de plaatselijke economie stimuleren. Daarom kan ik alleen maar bevestigen dat onze financiële steun hier goed terecht komt en wil ik oproepen om op onze instellingen en scholen de solidariteit met onze collega’s in het Zuiden in woord en daad verder te zetten!”

“De Zuidreis was een intense en bijzonder leerrijke ervaring. Deze unieke reis mogen meemaken beschouw ik dan ook als een voorrecht en een mijlpaal in mijn leven.”

foto0

foto1

foto2

foto3

foto4

foto5


contact:  
Google


www.maandpunten.be